HomEvap Humidifier to kanałowy adiabatyczny nawilżacz produkowany przez HomEvap B.V. (Holandia). Montuje się go w kanale nawiewnym za centralą wentylacyjną z odzyskiem ciepła (HRV) i odparowuje świeżą wodę filtrowaną przez LegioSafe do strumienia powietrza za pomocą kasety z matą z włókna szklanego. Ta sama płyta i mapa rejestrów są współdzielone z wariantami siostrzanymi HomEvap Cooler, Combi Comfort (All Season) i Direct, więc szablon może służyć również jako odniesienie dla tych jednostek.

Urządzenie komunikuje się przez Modbus RTU na magistrali RS-485 (na tej samej magistrali działa też BACnet MS/TP). Szablon TapHome to ModbusTcpCCU, dlatego wymagana jest brama RTU-to-TCP — zalecanym mostem jest TapHome Modbus RTU Gateway. Przez to połączenie TapHome odczytuje wbudowany czujnik kanałowy (SHC80 — wilgotność i temperatura), zapisuje nastawy temperatury i wilgotności w kanale, steruje głównym rejestrem SystemMode (Auto / Nawilżanie / Chłodzenie / Wył.) i udostępnia telemetrię akcesorium bezprzewodowego higrometru.

Podłączenie sprzętowe#

Płyta główna HomEvap wyprowadza jedną 2-żyłową parę RS-485 na listwę zaciskową TB1. Ta sama fizyczna magistrala przenosi Modbus RTU lub BACnet MS/TP — protokół wybiera się ustawieniem przełączników DIP (zobacz Aktywacja komunikacji Modbus poniżej), nie okablowaniem.

Poprowadź ekranowaną skrętkę (np. dedykowany kabel RS-485) od śrub TB1 w HomEvap do zacisków A/B bramy Modbus RTU. Bramę podłącz przez Ethernet do tej samej sieci lokalnej co TapHome Core. Brama udostępnia wtedy HomEvap na Modbus TCP porcie 502 z adresem slave ustawionym na urządzeniu.

Schemat podłączenia

Kluczowe zaciski dla integracji z TapHome:

HomEvap nie ma portu Ethernet ani Wi-Fi — to urządzenie wyłącznie RS-485. Brama Modbus RTU-to-TCP jest obowiązkowa; TapHome nie dotrze do jednostki bezpośrednio.

Aktywacja komunikacji Modbus#

Modbus jest aktywowany i adresowany wyłącznie przez blok DIP DS2 na płycie głównej. Jest całkowicie niezależny od bloku DS1 (który konfiguruje lokalne źródło sterowania).

1. Aktywuj magistralę: ustaw DS2.8 = ON. Interfejs RS-485 na TB1 przełączy się z BACnet MS/TP na Modbus RTU i uaktywni się handler protokołu.
2. Ustaw unikalny adres slave: przełączniki DS2.1 do DS2.7 tworzą adres slave jako 7-bitową wartość binarną (LSB = DS2.1). Każda jednostka w łańcuchu potrzebuje własnego adresu.
   • Jednostka #1: DS2.1 ON, DS2.8 ON → adres 1
   • Jednostka #2: DS2.1 OFF, DS2.2 ON, DS2.8 ON → adres 2
3. Weryfikacja ruchu: gdy tylko brama zacznie odpytywać, zielone diody LD2 / LD3 (TXD / RXD) obok TB1 migają przy każdym udanym żądaniu.

Domyślne parametry portu szeregowego to 8N2 w trybie AutoBaud — kontroler automatycznie wybiera spośród 9600, 19200, 38400 i 57600. Większość bram RTU-to-TCP działa najlepiej ze stałą prędkością; skonfiguruj bramę na 9600 8N2 (lub 8N1 — urządzenie jest tolerancyjne, co potwierdza społecznościowy most ESPHome).

HomEvap obsługuje kody funkcyjne 0x03 Read Holding Registers, 0x06 Write Single Register i 0x10 Write Multiple Registers. Wszystkie adresy w szablonie to rejestry holding (H:*).

Zapis wartości 0 do rejestru 0x01 (BaudRate) ponownie włącza AutoBaud w urządzeniu. Nie umieszczaj tego rejestru w cyklu odpytywania BMS ani w pętli zapisu — prędkość zablokuj po stronie bramy.

Zakończenie magistrali RS-485

Rezystor zakończeniowy 120 Ω oraz rezystory polaryzujące fail-safe włącz tylko na dwóch fizycznych końcach magistrali RS-485. Przy krótkim łączu punkt-punkt z jedną jednostką HomEvap oznacza to zakończenie na bramie i na końcu TB1 w HomEvap; przy łączeniu kilku jednostek HomEvap zakończ tylko na pierwszym i ostatnim urządzeniu w linii.

Konfiguracja#

Podczas importu szablonu w TapHome podaj:

• IP Address — adres IP bramy RTU-to-TCP w sieci lokalnej
• Slave ID — adres slave Modbus ustawiony w HomEvap przełącznikami DS2.1–DS2.7 (domyślnie 1)

Sam HomEvap nie ma adresu IP. W liście rezerwacji DHCP routera przypisz bramie statyczne IP, aby nie zmieniało się po zaniku zasilania.

Możliwości urządzenia#

Szablon udostępnia następujące urządzenia, wszystkie zmapowane na rejestry holding H:15 — H:108:

Odczyty z czujnika kanałowego

• Temperatura / wilgotność w kanale — odczytuje wbudowany czujnik SHC80 zamontowany w kanale nawiewnym. Temperatura pochodzi z H:16 (LocalDuctTemperature, mnożnik 10), a wilgotność z H:15 (LocalDuctHumidity). Czujnik kanałowy pełni jednocześnie funkcję wewnętrznego ogranicznika wysokiej wilgotności urządzenia (odcięcie przy 78 %RH).

Nastawy

• Nastawa temperatury w kanale — termostat łączący bieżącą temperaturę w kanale (H:16) z zapisywalną nastawą temperatury (H:45 DuctTempSetPoint, mnożnik 10, zakres 1–50 °C, domyślnie 18 °C).
• Nastawa wilgotności w kanale — zapisywalna nastawa wilgotności w kanale (H:55 DuctHumidifSetPoint, zgodnie ze specyfikacją mnożnik 10 %RH, zakres 0–90 %RH, domyślnie 78 %RH), udostępniona jako ModbusDimmer w skali 0–1.
• Nastawa wilgotności w pomieszczeniu — zapisywalna nastawa wilgotności w pomieszczeniu (H:54 RoomHumidifSetPoint, zgodnie ze specyfikacją mnożnik 10 %RH, zakres 5–90 %RH, domyślnie 45 %RH), również udostępniona jako ściemniacz 0–1.

Uwaga dotycząca skalowania. Tabela rejestrów producenta definiuje rejestry wilgotności (H:15, H:54, H:55) z mnożnikiem 10 (raw / 10 = %RH). Plik XML TapHome dzieli natomiast przez 1000, aby te rejestry czysto mapowały się na modele urządzeń ModbusDimmer / ModbusTemperatureSensor, które oczekują skali 0–1 zamiast 0–100 %RH. To celowe przeskalowanie, nie błąd — wartość w TapHome to po prostu %RH / 100.

Sterowanie trybem pracy

• System Mode — przełącznik wielowartościowy na głównym rejestrze sterującym H:88 (SystemMode). Specyfikacja producenta definiuje cztery tryby: 1 = Auto, 2 = Humidify, 3 = Cool, 4 = Off. Szablon rezerwuje dodatkowe sloty placeholder (wartości 0 i 5–9) mapowane na wartości surowe 64 i 69–73 — są nieużywane w bieżącym firmware i istnieją po to, aby nowe tryby dodane w przyszłych wersjach firmware można było wystawić bez przebudowy szablonu.

Telemetria bezprzewodowego higrometru

HomEvap jest dostarczany z opcjonalnym akcesorium — bezprzewodowym higrometrem-sterownikiem na częstotliwości 868 MHz. Szablon udostępnia jego odczyty i nastawy przez rejestry spoza opublikowanej tabeli v3_03:

• Temperatura / wilgotność bezprzewodowego higrometru — temperatura (H:91, mnożnik 100) i wilgotność (H:94) z akcesorium bezprzewodowego. Uwzględnione są zarówno warianty Int16, jak i UInt16 jako osobne urządzenia, aby w terenie wybrać ten odpowiedni w zależności od zachowania firmware.
• Nastawa temperatury / wilgotności bezprzewodowego higrometru — nastawa temperatury (H:92) i nastawa wilgotności (H:95).
• Nastawa wilgotności bezprzewodowego higrometru — dedykowany widok tylko do odczytu rejestru H:95 w surowych jednostkach %RH (mnożnik 10), przydatny, gdy drugie urządzenie w szablonie odczytuje ten sam rejestr jako wartość ściemniacza 0–1.
• Tryb bezprzewodowego higrometru — tylko do odczytu tryb pracy z H:108. Mapa wartości odpowiada SystemMode (1=Auto, 2=Humidify, 3=Cool, 4=Off).
• Bateria bezprzewodowego higrometru — surowy status / poziom baterii z H:97.

Rejestry niedokumentowane. H:91, H:92, H:94, H:95, H:97 i H:108 nie są wymienione w oficjalnej tabeli rejestrów HomEvap v3_03. Zostały odzyskane metodą inżynierii wstecznej z realnych urządzeń i potwierdzono ich działanie w terenie (zarówno przez szablon TapHome, jak i społecznościowy most ESPHome Modbus). HomEvap może je ponownie przypisać w przyszłych aktualizacjach firmware — po każdej aktualizacji firmware sterownika zweryfikuj odczyty na miejscu.

Jeśli połączenie radiowe między HomEvap a jego sterownikiem bezprzewodowym jest zawodne (grube ściany, duże odległości), zainstaluj w zamian opcjonalny czujnik T8 w kanale wywiewnym na zacisku TB9. Na lokalnym sterowniku zastępuje on pomiary bezprzewodowego higrometru; czujnik kanałowy (SHC80) pozostaje wewnętrznym ogranicznikiem wysokiej wilgotności.

Rozwiązywanie problemów#

Brak komunikacji Modbus

1. Sprawdź na płycie głównej HomEvap, że DS2.8 = ON — bez tego magistrala TB1 pozostaje w trybie BACnet.
2. Sprawdź, czy adres slave na DS2.1–DS2.7 zgadza się ze Slave ID wpisanym w szablonie TapHome.
3. Podczas odpytywania obserwuj diody TXD / RXD (LD2 / LD3) na płycie — jeśli pozostają ciemne, żądanie nie dociera do jednostki (polaryzacja A+/B−, okablowanie bramy lub odniesienie masy).
4. Zablokuj bramę na stałej prędkości (zalecane 9600 8N2) zamiast polegać na AutoBaud.
5. Sprawdź, czy brama RTU-to-TCP jest osiągalna z TapHome Core (ping na IP bramy, test portu 502).

Wilgotność wyświetla się jako 0,45 zamiast 45 %RH

To zachowanie oczekiwane. Wejścia wilgotności ModbusDimmer / ModbusTemperatureSensor w TapHome używają skali 0–1, dlatego XML dzieli surową wartość (ze specyfikacji z mnożnikiem 10) przez 1000 (raw 780 → 0.78). W aplikacji wyświetl ją jako procent, mnożąc przez 100, albo używaj wartości liczbowej bezpośrednio w regułach smart.

Zapis trybu nie ma efektu

Sprawdź lokalny stan alarmu jednostki. Jeśli dioda alarmu na spodzie świeci (M OFF na wyświetlaczu sterownika), styk bezpotencjałowy Main Enable na pinie 4 TB3 jest otwarty i jednostka jest zablokowana niezależnie od poleceń Modbus. Przywróć styk zezwalający, a zapis zadziała przy następnej aktualizacji SystemMode.

SystemMode zwraca niespodziewaną wartość

XML wystawia 10 slotów (Value0–Value9), ale w specyfikacji v3_03 zdefiniowane są tylko 1 = Auto, 2 = Humidify, 3 = Cool, 4 = Off. Jeśli rejestr zwraca 64 lub wartość w zakresie 69–73, jednostka raportuje jedną z wartości placeholder — traktuj je jako „niezdefiniowane / zarezerwowane" i rzeczywisty stan sprawdź na wyświetlaczu sterownika.

Przypadkowe alarmy braku wody lub zablokowanego odpływu

Trwałe alarmy mapują się na System_status2 bity 10–15 — Drain Blocked, Airflow Switch, No Airflow, No Water, Heater Default, Service Alarm — i są też sygnalizowane wzorcem migania diody alarmu na spodzie jednostki (3× = czujnik, 9× = woda, 11× = brak przepływu, 15× = grzałka, 17× = przepływ, 19× = T2). W celu naprawy postępuj zgodnie z tabelą błędów w instrukcji instalacji; aby skasować zatrzaśnięty alarm, wyjmij wtyczkę zasilania, odczekaj 10 s i włóż ponownie.